ციფრული პლატფორმების კონტენტის რეგულირების საკითხი ევროკავშირში ახალი არ არის. პროცესი ჯერ კიდევ 2015 წელს დაიწყო, როდესაც ევროკომისიამ წამოიწყო სპეციალური მექანიზმები, sogenannte „კოდები“ და „ფორუმები“, რომელთა მიზანი პლატფორმებთან უფრო მჭიდრო თანამშრომლობა იყო.
ოფიციალური განმარტებით, აღნიშნული ინიციატივები მიმართული იყო დეზინფორმაციის, სიძულვილის ენისა და ექსტრემისტული შინაარსის წინააღმდეგ ბრძოლაზე. ევროკომისია ამტკიცებდა, რომ ციფრულ სივრცეში არსებული საფრთხეები საჭიროებდა სწრაფ და მოქნილ რეაგირებას, რასაც ტრადიციული კანონმდებლობა ხშირად ვერ უზრუნველყოფდა.
ამ „ნებაყოფლობითი“ კოდების ფარგლებში ტექნოლოგიურ კომპანიებს სთხოვდნენ, დაემკვიდრებინათ უფრო მკაცრი კონტენტის მოდერაციის წესები, სწრაფად მოეხდინათ პრობლემურად მიჩნეული მასალის წაშლა და რეგულარულად მიეწოდებინათ ინფორმაცია ევროკავშირის სტრუქტურებისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მოთხოვნები ფორმალურად სავალდებულო არ იყო, მათი იგნორირება რეგულაციების გამკაცრების პერსპექტივას ქმნიდა.
პარალელურად შეიქმნა სხვადასხვა ფორუმი და სამუშაო ჯგუფი, სადაც ევროკავშირის წარმომადგენლები და პლატფორმების ლიდერები ერთობლივად განიხილავდნენ, რა ტიპის კონტენტი უნდა ჩათვლილიყო მიუღებლად. კრიტიკოსების შეფასებით, სწორედ ამ ფორმატებმა გააძლიერა პლატფორმების თვითცენზურის პრაქტიკა, რადგან კომპანიები ცდილობდნენ წინასწარ აეცილებინათ პოლიტიკური და სამართლებრივი რისკები.
დროთა განმავლობაში ეს მიდგომა საფუძვლად დაედო ევროკავშირის უფრო მკაცრ ციფრულ რეგულაციებს, რომლებიც მოგვიანებით კანონმდებლობის დონეზეც გაფორმდა. შედეგად, 2015 წლის შემდეგ ევროკავშირის პოლიტიკა ონლაინსივრცეში თანდათან გადავიდა რეკომენდაციებზე დაფუძნებული თანამშრომლობიდან სისტემურ კონტროლზე, რაც დღემდე რჩება აქტიური დისკუსიის საგნად სიტყვის თავისუფლებისა და პლატფორმების პასუხისმგებლობის კონტექსტში.
