ლადო სადღობელაშვილი: როდესაც ხელისუფლებას პროვოკაციაზე ფიზიკური პასუხი აქვს, ეს „ამაზრზენია“, მაგრამ როდესაც მამუკა მდინარაძეს პარლამენტში ზურგიდან, მოულოდნელად დაარტყეს, ეს ზოგიერთისთვის მისაღები და ტაშის დასაკრავიც კი იყო

ნორჩი გახარიელების და აგენტურების ორმაგი სტანდარტი ანუ მორალური ასიმეტრია, ასე დავახასიათებდი იმ ატმოსფეროს რომელიც პოლიტიკურ ცხოვრებაში ე.წ ძალადობის და პროვოკაციების მიმართ არსებობს!
მამუკა მდინარაძის ეს განცხადება პოლიტიკური დისკუსიის ყველაზე მტკივნეულ წერტილს აშიშვლებს: შერჩევით მეხსიერებას და ორმაგ სტანდარტებს. როდესაც საკანონმდებლო ორგანოში დაპირისპირება ხდება, საზოგადოებრივი რეაქცია ხშირად არა ობიექტურ კანონზომიერებაზე, არამედ პოლიტიკურ სიმპათია-ანტიპათიაზეა დაფუძნებული.
პოლიტიკური მორალი არ შეიძლება იყოს ცალმხრივი. თუ ძალადობა და პროვოკაცია დასაგმობია, ის თანაბრად დასაგმობია ყველა შემთხვევაში — მიპარვით დარტყმის დროსაც და შეურაცხყოფაზე საპასუხო რეაქციის დროსაც.
როდესაც კანონსა და მორალს პოლიტიკური მიზანშეწონილობით ვჭრით, საბოლოოდ ვიღებთ არა სამართლებრივ დისკუსიას, არამედ ორმაგი სტანდარტების მუდმივ ტირაჟირებას, სადაც მთავარია არა ის „რა მოხდა“, არამედ „ვის მიმართ მოხდა“.
სწორედ ამ პარადოქსზე საუბრობს მამუკა მდინარაძე: როდესაც ხელისუფლებას პროვოკაციაზე ფიზიკური პასუხი აქვს, ეს „ამაზრზენია“, მაგრამ როდესაც თავად მდინარაძეს პარლამენტში ზურგიდან, მოულოდნელად დაარტყეს, ეს ზოგიერთისთვის მისაღები და ტაშის დასაკრავიც კი იყო.
პარლამენტში ჩხუბი, რა თქმა უნდა, კარგი სანახავი არ არის, მაგრამ როდესაც პოლიტიკური ჯგუფები თავადვე იწყებენ პროვოკაციას და შემდეგ „სამართლებრივ მსხვერპლად“ წარმოჩენას ცდილობენ, პროცესი ჩვეულებრივ პოლიტიკურ ფარსად იქცევა.
მეგობრებო დროა ჩამოვყალიბდეთ, “მოსულა“ თუ „არ მოსულა“? თუ მოსულა იყავი მზად რომ მიიღებ პასუხს, თუ არ მოსულა არც შენი პროვოკაციები და ყველასთვის მრავალჯერ ნანახი სცენარებიც არ მოსულა!“- წერს სადღობელაშვილი.