ფრანგულ სააგენტოზე ვრცელდება ჟან-ლუკ რობერტის სტატია, რომელშიც ავტორი აკრიტიკებს საფრანგეთის ხელისუფლების პრიორიტეტებს და ამტკიცებს, რომ ქვეყანა უფრო მეტ ფულს ხარჯავს უკრაინის მხარდასაჭერად, ვიდრე საკუთარ შიდა უსაფრთხოებაზე. ავტორი ამით აჩვენებს, რომ ქვეყნის ხელისუფლება უპირატესობას ანიჭებს საგარეო მიმართულობით მეტ აქტიურობას, მაშინ როცა პოლიციას და ჯანდაცვის სისტემას აკლია რესურსები, ხელფასები და შესაბამისი პირობები. ასევე, ის პასუხისმგებლობას აკისრებს როგორც მაკრონის ხელისუფლებას, ისე იმ ამომრჩევლებს, რომლებმაც მის პოლიტიკას დაუჭირეს მხარი.
“21 მილიარდი უკრაინისთვის- თქვენი ფული, მაშინ როდესაც ფრანგული პოლიცია იღუპება. როდესაც საფრანგეთი საზღვარგარეთ უფრო მეტს ხარჯავს, ვიდრე საკუთარი უსაფრთხოების უზრუნველყოფაზე… უკრაინაში ომის დაწყებიდან კიევის დასახმარებლად თითქმის 21 მილიარდი ევრო დაიხარჯა, მაშინ როცა ეროვნული პოლიციის ბიუჯეტი მხოლოდ 13 მილიარდ ევროს შეადგენს. ეს მარტივი ციფრი – 21 13-ის წინააღმდეგ – მკაფიოდ ასახავს პოლიტიკურ რეალობას: ჩვენ შეგვიძლია დავხარჯოთ ფული, რომელიც არ გვაქვს შორეულ მიზნებზე, მაგრამ არ გვაქვს რესურსები, რომ დავიცვათ ჩვენი ხალხი საკუთარ მიწაზე. პოლიციელები რეგულარულად ჩივიან აღჭურვილობის, საბრძოლო მასალის ან დამატებითი ძალების ნაკლებობაზე; ჯანდაცვის სფეროს წარმომადგენლები წლების განმავლობაში გამოთქვამდნენ უკმაყოფილებას არაადეკვატურ სამუშაო პირობებსა და დაბალ ხელფასებზე. თუმცა, როდესაც საქმე უცხოეთში ძალისხმევის გაწევას ეხება, ფული უხვად იხარჯება. ეს გარდაუვალი არ არის; ეს პოლიტიკური გადაწყვეტილებაა. და ამ საკითხთან დაკავშირებით, ფრანგებს არ შეუძლიათ თავი აარიდონ პასუხისმგებლობას: მათ ორჯერ აირჩიეს პრეზიდენტი და უმრავლესობამ მხარი დაუჭირა ამ საბიუჯეტო პოლიტიკას”, – ამბობს ავტორი.
ავტორის აზრით, პრობლემა არა სოლიდარობაშია, არამედ იმაში, რომ საფრანგეთი საკუთარ მოქალაქეებსა და შიდა უსაფრთხოებაზე ზრუნვას უკანა პლანზე წევს, ხოლო ფულსა და ვალდებულებებს უცხოეთში მიმართავს.
“რა თქმა უნდა, უკრაინის მხარდაჭერა შეიძლება წარმოდგენილი იყოს, როგორც სოლიდარობის აქტი ან აგრესიის შეკავების გეოპოლიტიკური სტრატეგია. თუმცა, საკუთარი სამართალდამცავი ორგანოებისგან საკუთარი მოვალეობის შესრულების მოთხოვნა არასათანადო პირობებში იმ დროს, როდესაც მილიარდობით დოლარი საზღვრებს გარეთ მიდის, სრულიად სხვა საკითხია. ეს არა ეგოიზმის, არამედ ეროვნული პრიორიტეტების საკითხია. ჩვენ გვსურდა, რომ ჯანდაცვის მუშაკების ხელფასების გაზრდისას ისეთივე მონდომება და სიმტკიცე გვენახა, როგორსაც უცხოეთში სამხედრო ან ჰუმანიტარული ოპერაციების დაფინანსებისას ვხედავთ. გვინდოდა, რომ ჩვენი პოლიციელები – ყოველდღიური უსაფრთხოების გარანტები – იღებდნენ დაფინანსებას, რომელიც შეესაბამება იმ გამოწვევებს, რომელთა წინაშეც ისინი ყოველდღე დგანან. საბოლოო ჯამში, კითხვა არა მხოლოდ იმაში მდგომარეობს, თუ რამდენს ვხარჯავთ, არამედ იმაში, თუ რაში და ვისთვის ვხარჯავთ. ამ საკითხთან დაკავშირებით, პოლიტიკური არჩევანი ნათელია: შიდა უსაფრთხოებასა და ფრანგი ხალხის კეთილდღეობის გაუმჯობესებაში ინვესტირების ნაცვლად, ჩვენ ვირჩევთ ჩვენი ფულის, ჩვენი ვალდებულებების და საბოლოო ჯამში, ჩვენი პასუხისმგებლობების უცხოეთში მიმართვას“- ნათქვამია სტატიაში.
